ΣΤΟΝ ΑΕΡΑΕΡΩ — ΡαδιοΣυχνότητα
Ενωμένη ΡωμηοσύνηΕνωμένη ΡωμηοσύνηΚΕΝΤΡΟΝ ΕΝΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗΣ
ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ ΜΑΣ
ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ
Πανελλήνια Σύναξη στην ΙερισσόΣημαντική Ανακοίνωση προς τα Μέλη και Φίλους της «ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ» (Ε.ΡΩ.)Πρόγραμμα των Εκδηλώσεων Ετήσιας Σύναξης της Ε.Ρω στην Ιερισσό – 29/9/22 – 2/10/22Ανάγκες σε συνεργάτεςΠανελλήνια Σύναξη στην ΙερισσόΣημαντική Ανακοίνωση προς τα Μέλη και Φίλους της «ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ» (Ε.ΡΩ.)Πρόγραμμα των Εκδηλώσεων Ετήσιας Σύναξης της Ε.Ρω στην Ιερισσό – 29/9/22 – 2/10/22Ανάγκες σε συνεργάτες

Το πνεύμα των παλαιών Αγιορειτών. Από την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση

5 Ιουλίου 2024 · 3 λεπτά

     Έἶ­πε Γέρων: «Πα­λαιά ὑ­πῆρ­χαν πολ­λοί ἐ­νά­ρε­τοι πα­τέ­ρες πού σή­με­ρα ἔ­χουν ἐ­κλε­ί­ψει. Σήμερα ἔρ­χον­ται νέ­οι ἄν­θρω­ποι τῆς σύγ­χρο­νης ἐ­πο­χῆς καί νο­μί­ζουν ὅ­τι ἔ­τσι ἦταν τό Ἅ­γιον Ὄ­ρος, ὅ­πως τό βρί­σκουν. Δέν βλέ­πουν καί πα­ρα­δε­ίγ­μα­τα ἀ­πό μᾶς το­ύς πα­λαι­ο­ύς· ἐ­κεῖ­νο πού βρί­σκει κα­νείς ἀ­κο­λου­θά­ει. Ὅ­μως τό Ἅ­γιον Ὄ­ρος δέν ἦ­ταν ἔ­τσι πα­λαιά.

»Τώρα εἶ­ναι ἡ ἐ­πο­χή νά μπο­ρῆ νά συγ­κρα­τή­ση ὁ κα­θέ­νας τόν ἑ­αυ­τό του, νά μήν πα­ρα­συρ­θῆ καί πέ­ση σέ ἀ­μέ­λεια. Μέ τήν ὑ­πα­κοή, τήν ἀ­γά­πη, τήν ἀ­νά­γνω­ση τῶν ἀ­σκη­τι­κῶν συγ­γραμ­μά­των τῶν ἁ­γί­ων Πα­τέ­ρων, γιά νά μᾶς δυ­να­μώ­νουν, νά κά­νου­με τήν ἀ­κο­λου­θί­α καί τά κα­λο­γε­ρι­κά μας κα­θή­κον­τα. Ὕστε­ρα, ὅ­σο προ­χω­ρᾶ ὁ ἄν­θρω­πος, τοῦ δί­νει ὁ Κύριος σο­φί­α καί δι­ά­κρι­ση πῶς νά δι­ά­γη, καί θέ­λει νά ἀ­νε­βα­ί­νη συ­νέ­χεια. Καί ἐ­κεῖ εἶ­ναι ὁ κό­πος.

»Σήμερα, τά χρό­νια μας εἶ­ναι πο­λύ δύ­σκο­λα. Ὅ­που νά γυ­ρί­σης νά κοι­τά­ξης, ὅ­λο τό κα­κό βλέ­πεις. Σήμερα ὁ κό­σμος ἔ­χει κου­ρά­σει το­ύς κα­λο­γή­ρους. Κου­ρά­στη­καν, θέ­λουν ἡ­συ­χί­α καί δέν ἔ­χουν δι­ά­θε­ση νά δι­η­γοῦν­ται γιά πα­λαι­ο­ύς γέ­ρον­τες. Μᾶς ἔ­χει πι­ά­σει καί μία μα­νί­α νά φτει­ά­χνου­με ἔρ­γα. Ἀντί νά φτει­ά­ξου­με τήν ψυ­χή μας, τό ἦ­θος μας, ἐ­μεῖς φτει­ά­χνου­με ντου­βά­ρια, κα­μά­ρες, μάρ­μα­ρα καί νο­μί­ζο­υμε ὅ­τι θά μᾶς ποῦν μπρά­βο. Μπρά­βο θά μᾶς πεῖ ὁ Θε­ός γιά τίς ἀ­ρε­τές, ἀλλά καί ὁ κό­σμος, ὅ­ταν βλέ­πη ἀ­ρε­τή καί ὄ­χι κτί­σμα­τα. Γι᾿ αὐ­τά μᾶς κα­τη­γο­ροῦν κι­ό­λας, ὅ­ταν εἶ­ναι ὑ­περ­βο­λι­κά. Σκέ­φτον­ται ποῦ βρί­σκουν τά χρή­μα­τα οἱ κα­λό­γε­ροι, οἱ ἀ­κτή­μο­νες;

»Οἱ νέ­οι ὅ­μως τώ­ρα δέν μπο­ροῦν νά τά κα­τα­λά­βουν αὐ­τά. Γι᾿ αὐ­τό ἐ­μεῖς στη­ρι­ζό­με­νοι στο­ύς πα­τέ­ρες προσπαθοῦμε νά βο­η­θή­σου­με τόν ἑ­αυ­τό μας καί νά προ­χω­ρή­σου­με. Με­τά τήν ὑ­λι­κή τρο­φή, αὐ­τή νά εἶ­ναι ἡ τρο­φή μας, καί τά ὑ­πό­λοι­πα θά τά συμ­πλη­ρώ­σει ἡ χά­ρις τοῦ Θε­οῦ. Τό κα­λό δέν βρί­σκε­ται στά πολ­λά. Εἶ­ναι στά λί­γα καί στήν ἐ­φαρ­μο­γή».

*

     Έἶ­πε Γέρων: «Τόση πί­στη καί τό­ση ἀ­γω­νι­στι­κό­τη­τα βλέ­που­με στο­ύς πα­λαι­ο­ύς. Ἐ­μεῖς οἱ νε­ώ­τε­ροι οὔ­τε τά ζοῦ­με καί μᾶς φα­ί­νον­ται ἀ­πό­μα­κρα αὐ­τά. Αὐ­τό εἶ­ναι ἀ­νη­συ­χη­τι­κό. Τά γε­ρον­τά­κια ἦ­ταν θη­σαυ­ροί. Οἱ νε­ώ­τε­ροι ἔ­χουν τό νέ­ο πνεῦ­μα. Πάθαμε καί μεῖς, ὅ­πως συ­νέ­βη στά κομ­μου­νι­στι­κά κρά­τη. Ἐ­κεῖ ἔ­χα­σαν τήν συ­νέ­χεια τῆς πα­ρα­δό­σε­ως. Δέν εἶ­χαν γε­ρον­τά­κια νά το­ύς συμ­βου­λέ­ψουν καί γύ­ρι­ζαν ἀ­πό δῶ καί ἀ­πό κεῖ.

»Ἔ­βλε­πα τά γε­ρον­τά­κια στό Μο­να­στή­ρι μας καί ἔ­λε­γα μέ­σα μου: ”Τί σκλη­ρά γε­ρον­τά­κια. Για­τί νά εἶ­ναι τό­σο σκλη­ρά; Τόσα χρό­νια στό Μο­να­στή­ρι καί νἄ­χουν αὐ­τήν τήν σκλη­ρό­τη­τα; Δέν μπο­ρῶ νά τό κα­τα­λά­βω­”. Καί ὅ­ταν πέ­ρα­σαν χρό­νια πολ­λά μοῦ λύ­θη­καν ὅ­λες οἱ ἀ­πο­ρί­ες. Εἶ­δα τό τέ­λος τους νά εἶ­ναι κα­λό καί εἰ­ρη­νι­κό. Στά γη­ρά­μα­τά τους εἶ­χαν γί­νει πο­λύ ἐ­πι­ει­κεῖς, σάν ἀρ­νά­κια. Καί ὅ­πως τό ἀρ­νά­κι εἶ­ναι τό πιό συμ­πα­θη­τι­κό ζῶ­ο, ἔ­τσι εἶ­χαν γί­νει καί τά πρώ­ην σκλη­ρά γε­ρον­τά­κια. Ἔ­τσι ὁ Θε­ός πού εἶ­ναι παν­το­γνώ­στης καί γνω­ρί­ζει τά ἐνε­στῶ­τα καί τά μέλ­λον­τα, ὅ­ταν δῆ ὅ­τι ἔ­φθα­σε κα­νε­ίς σέ κα­λή πνευ­μα­τι­κή κα­τά­στα­ση, κά­που στήν ἀ­πά­θεια, τόν ”ἁρπάζει” καί φε­ύ­γει σάν που­λά­κι.

»Ἐ­μεῖς οἱ νε­ώ­τε­ροι ἔ­χο­υμε ἕ­να πει­ρα­σμό πού μᾶς τά χα­λά­ει ὅ­λα. Ὁ Κύριός μας λέ­ει: «Μή κρί­νε­τε, ἵ­να μή κρι­θῆ­τε», καί «ἐν ᾧ μέ­τρῳ με­τρεῖ­τε, ἀν­τι­με­τρη­θή­σε­ται ὑ­μῖν». Ἐ­μεῖς δέν τόν φυ­λᾶ­με αὐ­τόν τόν λό­γο καί κρί­νου­με καί κα­τα­κρί­νου­με. Καί κά­νου­με πράγ­μα­τα ἀλ­λο­πρό­σαλα, στά ὁ­ποῖ­α δέν δί­νου­με ση­μα­σί­α. Καί ὅ­μως αὐ­τά εἶ­ναι σκό­πε­λος στήν πνευ­μα­τι­κή μας ζωή. Με­τά πῶς νά φθά­σου­με το­ύς πα­λαι­ο­ύς; Τούς ἄλ­λους δέν ἔ­χου­με δι­κα­ί­ω­μα νά κρί­νου­με· νά κα­τα­κρί­νου­με μό­νο τόν ἑ­αυ­τό μας. Πάντα νά λέ­με: ”Θεέ μου, συγ­χώ­ρε­σέ με, ἐ­γώ φτα­ί­ω γιά ὅ­λα. Βο­ή­θη­σέ με­”. Ἐ­μεῖς ὅ­μως συ­νή­θως δυ­σκο­λευ­ό­μα­στε νά ποῦ­με ”Θεός σχω­ρέ­σοι­”, καί δέν συγ­χωρ­νᾶ­με τόν  ἄλ­λον, ἄν μᾶς κά­νη κά­τι».

Διαβάστε ΕΔΩ τα προηγούμενα σχετικά άρθρα

Σχετικά