Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης – Διηγήσεις: μδ΄. «Ἔβλεπα μιά ὀπτασία», με΄. Θε­ρα­πεί­α δαι­μο­νι­σμέ­νης

μδ΄. «Ἔβλεπα μιά ὀπτασία»

­     Έβλε­πα πρό ἡ­με­ρῶν, μιά ζων­τα­νή ὀ­πτα­σί­α μέ­ρα με­ση­μέ­ρι, δέν κοι­μό­μουν. Λει­τουρ­γοῦ­σε ἕ­νας Ἀρ­χι­ε­ρεύς, ἐ­γώ καί ὁ π. Κύ­ριλ­λος. Βλέ­πω στό στι­χά­ρι τοῦ Ἀρ­χι­ε­ρέ­ως ἀ­πό κά­τω χα­μη­λά, ὅ­πως ἔρ­χε­ται τό χρυ­σό γα­λό­νι γύ­ρω–γύ­ρω, σέ ἕ­να κομ­μα­τά­κι στό γα­λό­νι μέ χρυ­σά γράμ­μα­τα ἔ­γρα­φε: “Τά ἔρ­γα ἔ­χουν ἀν­τα­πό­δο­ση εἴ­τε κα­λά, εἴ­τε ἄ­σχη­μα”. Γι᾽ αὐ­τό νά προ­σέ­χου­με, νά κά­νου­με κα­λά ἔρ­γα».

με΄. Θε­ρα­πεί­α δαι­μο­νι­σμέ­νης

     Τήν πε­ρα­σμέ­νη Κυ­ρια­κή τό με­ση­μέ­ρι στίς 2 ἡ ὥ­ρα πέ­ρα­σε μι­ά δαι­μο­νι­σμέ­νη ἀ­πό δῶ, ἀ­πό τήν Κή­ρυν­θο (ἦ­ταν), καί φώ­να­ζε: ”Θέλω τόν Ἰ­ά­κω­βο­”. Ξέ­ρω τί κά­νει ὁ Σα­τα­νᾶς, ἐ­γώ τίς γνω­ρί­ζω τίς πα­γί­δες τοῦ δι­α­βό­λου. ”Θέλω τόν Ἰ­ά­κω­βο, τόν κα­λό­γε­ρο, νά μέ δι­α­βά­ση ὁ κα­λό­γε­ρος, ὁ Ἰ­ά­κω­βος καί θά γί­νω κα­λά. Θά μέ δι­ώ­ξη, θά μέ δι­ώ­ξη ὁ Ἰ­ά­κω­βο­ς”. Λοι­πόν, οἱ πα­τέ­ρες κρύ­φθη­καν, κλει­δω­θή­καν μέ­σα νά μήν ἀ­κοῦ­νε. Τρο­μο­κρα­τί­α μ᾽ αὐ­τόν τόν φό­βο. Λοι­πόν δέν μέ νοιά­ζει γι­ά μέ­να, τίς ξέ­ρω τίς πα­γί­δες τοῦ δι­α­βό­λου. Λοι­πόν (τήν ἑπομένη) τό πρω­ΐ στήν Ἐκ­κλη­σί­α, πῆ­ρα τό Σταυρό τήν σταύ­ρω­σα ”εἰς τό ὄ­νο­μα τοῦ Πα­τρός, καί τοῦ Υἱ­οῦ καί τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος, Ἀ­μή­ν”, νό­μι­ζα πώς θ᾽ ἀ­κού­σω φω­νές καί λα­χτά­ρες, τί­πο­τα. Με­τά τήν σταύ-ρω­σα μέ τήν ἁ­γί­α Κά­ρα, τήν δι­ά­βα­σα, ἠ­ρέ­μη­σε καί ἔ­φυ­γε».