Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης – Μαρτυρίες: β΄. Ζωογόνησε ἔμβρυο

     Μαρ­τυ­ρί­α ἀ­νώ­νυ­μης: «Στά τέ­λη τοῦ 7^ου μῆ­να τῆς ἐγ­κυ­μο­σύ­νης, ἔ­κα­να τόν κα­θι­ε­ρω­μέ­νο ἔ­λεγ­χο μέ ὑ­πέ­ρη­χο. Τό­τε, πρός με­γά­λη ἔκ­πλη­ξη ὅλωνμας, δι­α­πι­στώ­θη­κε ἀ­πό τούς για­τρούς ὅ­τι τό ἔμ­βρυ­ο εἶ­χε μεί­νει ”πίσω” στήν ἀ­νά­πτυ­ξη, ἡ ὁ­ποί­α ἀν­τι­στοι­χοῦ­σε σέ ἕ­να μῆ­να νω­ρί­τε­ρα. Αὐ­τό σή­μαι­νε πώς τό ἔμ­βρυ­ο δέν τρε­φό­ταν κα­λά καί, προ­ϊ­όν­τος τοῦ χρό­νου, θά πέ­θαι­νε. Κα­τα­φύ­γα­με στόν Θε­ό πού χα­ρί­ζει τήν ζω­ή καί ”ζω­ο­ποι­εῖ τά νή­πια ἐν τῇ μή­τρᾳ­”. Ἐκ­ζη­τή­σα­με τήν προ­σευ­χή τοῦ  γέ­ρον­τος Ἰ­α­κώ­βου, ὁ ὁ­ποῖ­ος μᾶς εἶ­πε: ”Προσευχή, καί ὅ­λα θά πᾶ­νε κα­λά­”. Πράγ­μα­τι μέ τήν εὐ­χή του καί τό ἄπειρο ἔ­λε­ος τοῦ Θε­οῦ τό ἔμ­βρυ­ο ζω­ο­ποι­ή­θη­κε, ἄρ­χι­σε νά ἀ­να­πτύσ­σε­ται καί ὅ­ταν ἔ­φθα­σε τό βά­ρος του σέ ἐ­πι­θυ­μη­τή τι­μή, ὁ για­τρός τό ἐκ­μαί­ευ­σε. Πρός ἀ­πό­δο­ση εὐ­γνω­μο­σύ­νης καί εὐ­χα­ρι­στί­ας στόν Γέ­ρον­τα, δώ­σα­με τό ὄ­νο­μα ”Ἰάκωβος”. Ὁ Γέ­ρον­τας χά­ρη­κε πο­λύ καί ἐ­ξε­δή­λω­σε τήν χα­ρά του σάν μι­κρό παι­δί! Κά­ποι­α φο­ρά (λί­γο πρίν τήν κοί­μη­σή του), ἐ­νῶ κρα­τοῦ­σε τό μω­ρό στήν ἀγ­κα­λιά του, μᾶς εἶ­πε κα­ταχα­ρού­με­νος: ”Αὐτός θά γί­νη μέ­γας ἄν­θρω­πος, ἄνθρω­πος ἀ­ξί­ας. Πα­πάς θά γί­νη;… Ἡ­γού­με­νος θά γί­νη;… Κα­λό­γε­ρος θά γίνη;…”».