Λάλει Κύριε…
Ένα-ένα κόκκινα σποράκια από το εσώτερο ενός ροδιού. Τα κρύβω μέσα μου για περιπτώσεις που επείγονται για το κόκκινο…
Ο π. Ευσέβιος επείγεται τώρα τις προσευχές μας. Κόκκινες από το πύρωμα της καρδιάς μας, ίσως και από το αίμα όταν δαγκώνουμε τα χείλη για να μην κλάψουμε. Μπορεί και από την ένταση της φωνής μας… Κάποιες φορές οι προσευχές… ουρλιάζονται. Για τους ασκητές από μεγάλον και θείο Έρωτα, για τους αμαρτωλούς από πόνο.
Δεν προλαβαίνω…’Οχι ένα-ένα απόψε τα κόκκινα σποράκια της καρδιάς του ροδιού. Όλα μαζί.
(πατώντας στην φωτό τον ακούτε να ψάλλει)
Επειδή ο π. Ευσέβιος μπαίνει στην τελικά ευθεία. Ετοιμάζονται να τον βγάλουν από την Μ.Ε.Θ. Οι ιατρικές προβλέψεις, οι ανθρώπινες, δεν είναι καλές. Μη αναστρέψιμη η κατάσταση, λένε.
Αλλά ο Κύριος δεν είπε ακόμη… Ο Κύριος που τον κράτησε μέχρι τώρα -κοντά ένα μήνα- κόντρα στα ιατρικά δεδομένα, δεν έχει πει ακόμη την τελευταία λέξη.
Ελάτε να τον πάρουμε τον παπα-Ευσέβιο στις προσευχές μας… Να τον σηκώσουμε στα χέρια, να τον σφίξουμε στην αγκαλιά μας, να φιλήσουμε το χέρι του και ύστερα να πούμε: “Χριστέ μου, κοίταξέ τον πόσο αθώος είναι, πόσο δικός σου και δικός μας ταυτόχρονα.
Ναι, τον θέλουμε μαζί μας.
Αλλά αν δεν μας αξίζει ή αν Εσύ τον θέλεις περισσότερο από μας, ή αν ο κόσμος είναι βαρύς πια για τα βελούδα αυτού του δικού Σου πρίγκηπα Σου τον αφήνουμε δίχως παράπονο και γογγυσμό. Με δοξολογίες που μας τον χάρισες.
Όμως Κύριε δεν μπορούμε να μην ακουμπήσουμε στα άχραντα πόδια Σου τις ικεσίες μας – κόκκινα σποράκια ροδιού, και ανάμεσά τους τα δάκρυά μας να μην σε αφήνουν ήσυχο… Ενοχλητικά δάκρυα όχι επειδή δεν τα θέλεις αλλά επειδή εμείς δεν γνωρίζουμε τον τρόπο να κλαίμε μπροστά σε έναν Θεό.
Κύριε… χούφτες μπροστά Σου τα ρόδια… Λόγια άλλα δεν έχουμε. Τον Ευσέβιο θέλουμε. Όπου θέλεις Εσύ. Εκεί ή εδώ. Μαζί Σου πάντα.”
