π. Δημητρίου Μπόκου: ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΚΑΙ ΔΟΥΛΟΙ
26 October 2025 · 2 min read
π. Δημητρίου Μπόκου
Ο Χριστός απελευθέρωσε τον δαιμονιζόμενο της χώρας των Γαδαρηνών, αντίπερα της Γαλιλαίας, που κατεχόταν από λεγεώνα, στρατιά ολόκληρη πονηρών πνευμάτων, αλλά ταυτόχρονα έγινε φανερό, ότι και οι υπόλοιποι Γαδαρηνοί δεν ήταν λιγότερο κυριευμένοι από τη δαιμονική ενέργεια, αφού θεώρησαν τον Χριστό ζημία και συμφορά για τη ζωή τους και του ζήτησαν να φύγει μακριά από τη χώρα τους. Και ο Χριστός, σεβόμενος την επιλογή τους, μπήκε στο πλοίο και επέστρεψε στη Γαλιλαία (Κυριακή ΣΤ΄ Λουκά).
Ενεργούμενο του διαβόλου λοιπόν μπορεί να γίνει ο καθένας μας, χωρίς να είναι απαραίτητα δαιμονισμένος με την ειδική έννοια του όρου. Ο διάβολος αποκτά εύκολα πρόσβαση μέσα μας, του την παρέχουμε ασυλλόγιστα εμείς κάθε φορά που πράττουμε την αμαρτία, ενεργούμε δηλαδή κατά το θέλημά του.
Έχει βέβαια την εξυπνάδα να κρύβεται εύκολα, μας πείθει ακόμα και ότι δεν υπάρχει. Δεν παρουσιάζεται μπροστά μας αυτοπροσώπως, για να μη λακίσουμε απ’ την τρομάρα μας. Υποκινεί όμως έντεχνα τα πάθη μας, την ενυπάρχουσα ροπή μας προς το κακό. Αποκτάει έτσι δικαιώματα πάνω μας, φτάνει να μας εξουσιάζει και απόλυτα καμμιά φορά, γίνεται το πραγματικό μας αφεντικό που επικάθεται στον σβέρκο μας, είτε εν γνώσει, είτε εν αγνοία μας. Γινόμαστε έτσι δούλοι του, δεν είμαστε πλέον ελεύθεροι υιοί του βασιλέως Χριστού, χάνουμε την πολυπόθητη ελευθερία των τέκνων του Θεού (Ματθ. 17, 26. Ρωμ. 8, 21).
Ο άνθρωπος όμως που διά μέσου των παθών του κυριαρχείται από τον διάβολο και γίνεται πιστός υπηρέτης του, πειθήνιο όργανο, υποταγμένος δούλος του, στρέφεται όλο και πιο φανερά εναντίον του Θεού, μισεί οτιδήποτε τον θυμίζει. Και απορρίπτοντας τον Θεό, απορρίπτει και τον άνθρωπο. Αδυνατεί να σεβαστεί το θέλημα, το δικαίωμα, την άποψη, το πιστεύω του άλλου.
Πριν από τέσσερα περίπου χρόνια στην Αθήνα, στις 8-3-2021, σε μια συγκέντρωση για την υποστήριξη ενός κατάδικου τρομοκράτη, πέρασε από κει και ένας άνθρωπος, έχοντας πάνω στο δίκυκλό του ένα σταυρό και ένα μεγάλο κάδρο με την εικόνα της Παναγίας. Οι διαδηλωτές, δεκάδες νεαροί άνδρες, γυναίκες και παιδιά, τον περικύκλωσαν και τον έβρισαν με χυδαιότητες. Άρπαξαν, έριξαν και κλώτσησαν καταγής σταυρό και εικόνα, σπάζοντάς την. Έσκισαν κατόπιν το χαρτί της
εικόνας ποδοπατώντας τα κομμάτια της και κραυγάζοντας εν χορώ και με πάθος τα αμίμητα συνθήματα της εκρηκτικής εποχής μας: «Στον διάολο η οικογένεια, στον διάολο και η πατρίς»!
Έτσι οι δήθεν αντιεξουσιαστές επέβαλαν αδίστακτα, με τον πιο δικτατορικό τρόπο, την εξουσία τους. Έσβησαν με τη βία το δικαίωμα του άλλου στο «πιστεύω» του. Φασισμός;
Υπέρμαχοι όλοι αυτοί και πολλοί άλλοι μιας ασυδοσίας, που αντί να ελευθερώνει, υποδουλώνει φριχτά τον άνθρωπο στη μισανθρωπία του διαβόλου. Υπήρξαν όμως και άνθρωποι, που αποτίναξαν αυτή τη δουλεία και πολέμησαν για μια πραγματική ελευθερία. Είτε για την απαλλαγή από τον ολοκληρωτισμό των τυράννων (όπως οι ηρωικές γενιές του 40 και όχι μόνο), είτε για την απαλλαγή από την ολέθρια αιχμαλωσία των παθών (όπως οι άγιοι κάθε εποχής).
Ελεύθεροι λοιπόν ή δούλοι αυτοί; Δούλοι βεβαίως του Θεού, που σημαίνει, ελεύθεροι από την τυραννική δαιμονική κατοχή.
Εσύ ποια δουλεία ή ποια ελευθερία διαλέγεις;
Καλή, ευλογημένη εβδομάδα!
