ΣΤΟΝ ΑΕΡΑΕΡΩ — ΡαδιοΣυχνότητα
Ενωμένη ΡωμηοσύνηΕνωμένη ΡωμηοσύνηΚΕΝΤΡΟΝ ΕΝΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗΣ
ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ ΜΑΣ
ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ
Πανελλήνια Σύναξη στην ΙερισσόΣημαντική Ανακοίνωση προς τα Μέλη και Φίλους της «ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ» (Ε.ΡΩ.)Πρόγραμμα των Εκδηλώσεων Ετήσιας Σύναξης της Ε.Ρω στην Ιερισσό – 29/9/22 – 2/10/22Ανάγκες σε συνεργάτεςΠανελλήνια Σύναξη στην ΙερισσόΣημαντική Ανακοίνωση προς τα Μέλη και Φίλους της «ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ» (Ε.ΡΩ.)Πρόγραμμα των Εκδηλώσεων Ετήσιας Σύναξης της Ε.Ρω στην Ιερισσό – 29/9/22 – 2/10/22Ανάγκες σε συνεργάτες

Περιστατικά απο την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση

29 Μαΐου 2020 · 3 λεπτά

Απο την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση

 

λβ΄. Δέχτηκε τόν ἔ­παι­νο καί δαιμονίσθηκε

Στοῦ Δι­ο­νυ­σί­ου πα­λαι­ό­τε­ρα ἦ­ταν ἕ­νας μο­να­χός ἀ­γω­νι­στής. Εἶ­χε τό δι­α­κό­νη­μα τοῦ μάγ­κι­πα, ἔ­κα­νε καί τά πρό­σφο­ρα. Ἦ­ταν πο­λύ πρό­θυ­μος στά δι­α­κο­νή­μα­τα καί συμ­βού­λευ­ε νε­ώ­τε­ρο: «Ὅ,τι  κά­νεις ἐ­δῶ μέ­σα, ἔ­χεις μι­σθό ἀ­πό τόν Πρό­δρο­μο». Ἐ­πί­σης ἔ­κα­νε καί με­γά­λο ἀ­γῶ­να. Ἐ­ξω­μο­λο­γή­θη­κε ὅ­τι κά­νει χί­λι­ες με­τά­νοι­ες∙ ὅμως δέν τόν τα­πεί­νω­σε ὁ Πνευ­μα­τι­κός, ἀλ­λά τοῦ εἶ­πε: «Τό­σες πολ­λές!», καί ἔ­τσι δέ­χτη­κε τόν ἔ­παι­νο καί ἔ­πε­σε σέ ὑ­πε­ρη­φά­νεια.

Κά­πο­τε στό Ἀ­πό­δει­πνο τόν εἶ­δε ἀ­δελ­φός νά ση­κώ­νη τό κε­φά­λι του καί νά κοι­τά­ζη μέ πε­ρι­φρό­νη­ση ὅ­λη τήν Ἀ­δελ­φό­τη­τα. Μία ἡ­μέ­ρα τήν ὥ­ρα τῆς θεί­ας Λει­τουρ­γί­ας στό πα­ρεκ­κλή­σι ἔ­βγα­λε τά ροῦ­χα του,  πῆ­γε στήν Ἐκ­κλη­σί­α μέ τήν φα­νέ­λλα καί ἔ­ψαλ­λε τό «Ἄξιόν Ἐστι» μπρο­στά στήν εἰ­κό­να τῆς Πα­να­γί­ας. Ἔ­βγα­ζε φω­τι­ές ἀ­πό τό στό­μα του καί μύ­ρι­σε θειά­φι ὅ­λο τό Μο­να­στή­ρι. Με­τά τόν ἔ­στει­λαν δε­μέ­νο καί κου­ρε­μέ­νο στό ψυχιατρεῖο. Ἐ­κεῖ τα­πει­νώ­θη­κε, συ­νῆλ­θε, ἀ­φοῦ κα­τά­λα­βε τό σφάλ­μα του, καί ἔ­κλαι­γε συ­νέ­χεια μέ με­τά­νοι­α. Ὅταν ἐπέστρεψε στό Νο­σο­κο­μεῖ­ο τῆς Μο­νῆς ἐνῶ ἦ­ταν κα­τά­κοι­τος, ἔ­κλαι­γε συ­νέ­χεια ἐν­θυ­μού­με­νος τήν πτώ­ση του. Στό τέ­λος μία βδο­μά­δα ψυ­χορ­ρα­γοῦ­σε καί δυ­σκο­λευ­ό­ταν. Στήν ἀρ­χή τῆς ἀ­γρυ­πνί­ας τῶν ἁ­γί­ων Ἀ­πο­στό­λων εἶ­πε ὁ Ἡ­γού­με­νος νά κά­νουν κομ­πο­σχο­ί­νι ὅ­λοι οἱ πα­τέ­ρες, καί πρίν ἀπό τό «Εὐ­λο­γη­μέ­νη» ἐ­κοι­μή­θη εἰ­ρη­νι­κά.

 

λδ’. Ἡ κα­τά­ρα πού ἔ­πια­σε

Κά­ποι­ος ὑ­πο­τα­κτι­κός στε­νο­χώ­ρη­σε τόν Γέ­ρον­τά του καί ἐ­κεῖ­νος τόν κα­τα­ρά­στη­κε, ἀλ­λοί­μο­νο, νά πε­θά­νη στόν δρό­μο. Με­τά ἀ­πό δε­κα­ε­τί­ες, ὅ­ταν ἦρ­θε ἡ ὥ­ρα τῆς κοι­μή­σε­ώς του, δυστυχῶς ἔ­πια­σε ἡ κα­τά­ρα τοῦ Γέ­ρον­τά του καί πράγ­μα­τι ἐ­κοι­μή­θη στόν δρό­μο. Ἴ­σως ὁ ὑποτακτικός ἀ­μέ­λη­σε νά συγ­χω­ρη­θῆ ἤ δέν ἔδω­σε ση­μα­σί­α γιά νά πά­ρη πί­σω ὁ Γέ­ρον­τας τήν κα­τά­ρα του. Χρει­ά­ζε­ται προ­σο­χή νά μήν δί­νου­με ἀ­φορ­μές. «Μή δῶς τό­πον ἀν­θρώ­πῳ κα­τα­ρά­σα­σθαί σε»[1]. Ἡ ἄ­δι­κη κα­τά­ρα δέν πιά­νει. Ἀλ­λά ἄν κα­τα­ρα­στῆ κά­ποι­ος πο­νε­μέ­νος πού ἔ­χει δί­και­ο, τό­τε πιά­νει, ἄν καί δέν πρέ­πη πο­τέ νά κα­τα­ρι­ώ­μα­στε.

  1. 1. Σει­ράχ δ’, 5.

λς’. Ὁ πλα­νε­μέ­νος αὐ­το­βι­ο­γρά­φος

Ηταν στά Κα­του­νά­κια ἕ­νας μο­να­χός πού ἔ­κα­νε τόν νη­πτι­κό. Ἔ­λε­γε ὅ­τι ἔ­χει πνευ­μα­τι­κό τόν πα­πα–Βαρ­θο­λο­μαῖ­ο, ἀλ­λά σπα­νί­ως τόν ἔ­βλε­πε. Πῆ­γε ὁ πα­πα–Καλ­λί­στρα­τος ἀ­πό τήν Λα­ύ­ρα καί τοῦ εἶ­πε: «Ἤ θά συμ­μορ­φω­θῆς μέ τόν Πνευ­μα­τι­κό ἤ θά ση­κω­θῆς νά φύ­γης». Ἀ­ναγ­κά­στη­κε νά πά­η στόν Πνευ­μα­τι­κό, ἀλ­λά ἀπ᾿ ὅ­τι φα­ί­νε­ται δέν ἔ­κα­νε κα­λή ὑ­πα­κοή. Ἔ­τσι ὅ­ταν κα­τέ­πε­σε πῆ­γε στόν πα­πα–Ματ­θαῖ­ο στήν Ἁ­γί­α Ἄν­να νά κοι­νο­βι­ά­ση καί νά γη­ρο­κο­μη­θῆ. Εἶ­χε κά­ποι­ες οἰ­κο­νο­μί­ες, τίς ἔ­δω­σε στόν πα­πα–Ματ­θαῖ­ο μα­ζί μέ ἕ­να σύγ­γραμ­μα δι­κό του καί τόν ”ἔδεσε” με­τά τήν κο­ί­μη­σή του νά τό ἐκ­δώ­ση. Εἶ­χε γρά­ψει τήν βι­ο­γρα­φί­α του, ὅ­τι ἔ­κα­νε ἀ­γῶ­νες με­γά­λους, ὅ­τι ἔ­τρω­γε μό­νο κο­λο­κύ­θι γιά δέ­κα χρό­νια καί ἔ­γρα­φε γιά ὀ­πτα­σί­ες καί ὁ­ρά­μα­τα σάν τόν Ἀπ. Παῦ­λο, εἴ­τε ἐ­κτός τοῦ σώ­μα­τος εἴ­τε ἐν σώ­μα­τι, ἀλ­λά δῆ­θεν ἀ­πό τα­πε­ί­νω­ση δέν εἶ­χε βά­λει τό ὄ­νο­μά του, ἀλ­λά ἔ­γρα­ψε Θε­ό­γνω­στος (δη­λα­δή τόν ξέ­ρει ὁ Θε­ός).

Ὁ πα­πα–Ματ­θαῖ­ος κα­τά­λα­βε τήν πλά­νη του, τοῦ εἶ­πε νά ἐ­ξο­μο­λο­γη­θῆ ἀλ­λά ἀρ­νι­ό­ταν λέ­γον­τας ὅ­τι αὐ­τός πού θά τόν ἐ­ξο­μο­λο­γή­σει ἔρ­χε­ται ἄλ­λη ὥ­ρα.

Ἀ­φοῦ ρώ­τη­σαν κά­ποι­ον γιά τό βι­βλί­ο, το­ύς εἶ­πε νά τό ρί­ξουν στήν θά­λασ­σα καί νά ἐκ­δώ­σουν ἕ­να ἐ­ποι­κο­δο­μη­τι­κό βι­βλί­ο νά εἶ­ναι καί γιά μνη­μό­συ­νο γιά τήν ψυ­χή του. Ἔ­τσι με­τά τήν κο­ί­μη­σή του τύ­πω­σαν τήν ἀ­κο­λου­θί­α τοῦ Ἁ­γί­ου Νι­κο­δή­μου.

Αὐ­τά εἶ­ναι τά ἀ­πο­τε­λέ­σμα­τα τῆς αὐ­το­νο­μί­ας. Ἔ­τρω­γε μό­νο κο­λο­κύ­θι, ἀλ­λά φι­λο­νι­κοῦ­σε συ­νε­χῶς μέ τόν γε­ί­το­νά του καί εἶ­χε τέ­τοι­α ἰ­δέ­α γιά τόν ἑ­αυ­τό του, πού τόν ὡδή­γη­σε στήν πλά­νη.

 

Διαβάστε ΕΔΩ τα προηγούμενα σχετικά άρθρα

Σχετικά