ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΡΩΜ-ΝΙΟΣ

Τι­μή καί εὐ­γνω­μο­σύ­νη στό χέ­ρι πού μᾶς κρά­τη­σε καί μᾶς κρα­τά­ει!

Για­τί ἐ­μεῖς, ἡ δι­κιά μου γε­νιά, εἴ­μα­στε τό­σο εὐ­γνώ­μο­νες στίς γι­α­γιά­δες μας; Ἐ­γώ, ὅ­ταν ἤ­μουν στήν Ἀ­με­ρι­κή, πή­γαι­να καί σέ κα­μιά χει­ρο­το­νί­α. Κα­θό­μουν ἐ­κεῖ σέ μιά ἀ­κρού­λα καί πε­ρί­με­να νά ἀ­κού­σω ἕ­να μό­νο πρᾶγ­μα. Γι­νό­ταν πρῶ­τα ἡ χει­ρο­το­νί­α καί με­τά ὁ νε­ο­χει­ρο­το­νού­με­νος ἑ­τοι­μα­ζό­ταν νά πά­ει στό ἱ­ε­ρό σάν παπ­πᾶς λό­γου χά­ριν ἤ σάν διά­κος. Τό­τ