Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης – Διηγήσεις: νε΄. «Θά βρῆτε νερό ποτάμι»

νε΄. «Θά βρῆτε νερό ποτάμι»

     Tοῦ λέ­ει ὁ Δη­μή­τρης: “Πά­τερ μου, στό κτῆ­μα μας δέν ὑ­πάρ­χει νε­ρό καί θέ­λου­με νά ἀ­νοί­ξου­με πηγά­δι”.

— Ἔ, καί τί θές, Δη­μή­τρη, ἀ­πό ἐ­μέ­να;

— Πά­τερ, μοῦ λέ­ει, κά­νε μιά προ­σευ­χή στόν Ἅ­γιο καί πές μας (ἄν) θά βροῦ­με νε­ρό στό κτῆ­μα αὐ­τό τό με­γά­λο. Εἴ­μα­στε ἑ­πτά ἀ­δέλ­φια καί θά ξε­ρα­θοῦ­νε οἱ ἐ­λι­ές μας.

— Δη­μή­τρη μου, λέ­ω, ἔ­χε πί­στη Θε­οῦ, μήν στε­να­χω­ρι­έ­στε. Νε­ρό θά βρῆτε πο­τά­μι.

— Πά­τερ, πῶς θά τό βροῦ­με;

— Νά, πάρ­τε τήν εἰ­κο­νί­τσα τοῦ ὁσί­ου Δαυ­ΐδ πού σᾶς ἔ­χω δώ­σει, σέ ὅ­ποι­ο ση­μεῖ­ο θέ­λε­τε μέ­σα στό κτῆμα σας ἐ­κεῖ πού εἶ­ναι κα­τάλ­λη­λο γιά νά ἀ­νοί­ξε­τε τό πη­γά­δι βάλ­τε ἐ­κεῖ τήν εἰ­κο­νί­τσα τοῦ ὁσί­ου Δαυ­ΐδ, ράν­τι­σε καί μέ λί­γο ἁ­για­σμό, κάν­τε τό ση­μεῖ­ο τοῦ Σταυ­ροῦ, νά πῆς τό “Πά­τερ ἡ­μῶν” καί τό τρο­πά­ριο τοῦ ὁ­σί­ου Δαυ­ΐδ καί νά χτυ­πή­σε­τε. Μό­λις χτυ­πή­σε­τε, τέ­κνο μου, μέ συγ­χω­ρεῖ­τε, τό νε­ρό βρί­σκε­ται στήν ἐ­πι­φά­νεια τῆς γῆς. Τό κά­να­νε καί βρῆ­καν πο­τά­μι νε­ρό.

— Τώ­ρα πά­τερ μου, μοῦ λέ­ει, τό­σο (πολύ) νε­ρό (πού βρήκαμε) δί­νου­με καί σέ ἄλ­λους ἀν­θρώ­πους ἐ­δῶ στήν Κό­ριν­θο καί πο­τί­ζου­νε τά πε­ρι­βό­λια τους καί τά χω­ρά­φια τους.

»Ὅ­ταν ἔ­χου­με πί­στη καί ζη­τή­σου­με κά­τι ἀ­πό τόν Θε­ό θά μᾶς τό δώ­ση. Ὅ,τι ζη­τοῦ­σα παι­δι­ό­θεν, ὁ Θε­ός μοῦ τό χά­ρι­ζε».