Γιατί ο Ιωάννης συνέχιζε να βαπτίζει ενώ βάπτιζαν και οι μαθητές του Ιησού;
Επειδή μέχρι τη σφαγή του διατηρούσε αμετάβλητη την ίδια γνώμη, χάρη στην οποία είχε αναδειχθεί από την αρχή υπηρέτης του βαπτίσματος. Και τότε βέβαια βάπτιζε, για να κηρύττει στα πλήθη που πήγαιναν σ’ αυτόν τον κοινό Σωτήρα του ανθρώπινου γένους, ενώ έπειτα, για να μη φανεί ότι εγκατέλειπε αυτή τη θεοφιλή μαρτυρία και την αγιοπρεπή διάθεση.
Βάπτιζαν λοιπόν οι μαθητές του Σωτήρα κηρύττοντας τον λυτρωτή του γένους μας, βάπτιζε και ο Ιωάννης έχοντας γίνει αρχή και παράδειγμα για το ιερό έργο εκείνων, δίνοντας χέρι βοήθειας σ’ αυτούς που συναγωνίζονταν μαζί του και όντας συνεργός τους σ’ αυτό το σωτήριο και προκαθαρτικό έργο. Γιατί βαπτίζοντας φώναζε, δίνοντας μαρτυρία της θεότητας του Ιησού. Αυτό βέβαια ήθελε ο επουράνιος νυμφίος του, και επιδίωκε να αποδείξει και ο υπερβολικά μεγαλύτερος όλων, και ο απεσταλμένος από το Θεό, και ο οποίος κήρυττε λόγια του Θεού, και που έλαβε και είχε το Πνεύμα όχι με το μέτρο της δωρεάς και με μετοχή της ενέργειας, όπως όλοι οι προφήτες, αλλά με το δίκαιο της συγγένειας και το αξίωμα της υπερούσιας ομοουσιότητας.
Το βάπτισμα λοιπόν του Ιωάννη και των μαθητών του Σωτήρα δεν τα διέκρινε καμία διαφορά, παρά μόνο η εναλλαγή των προσώπων. Γιατί προετοίμαζαν και τα δύο όσους βαπτίζονταν να γίνουν κατάλληλοι να δεχθούν το βάπτισμα που θα γινόταν με πυρ και Πνεύμα, κανένα όμως από αυτά δεν έδινε τη χάρη και την ενέργεια του Πνεύματος ούτε την πλήρη άφεση των αμαρτημάτων. Γιατί αυτή η πάνω από κάθε λόγο δωρεά χαρίσθηκε μετά τη διανομή των πύρινων γλωσσών και την παρουσία του αγίου Πνεύματος μέσω αυτών σε εκείνους που βαπτίζονταν.
