Γωνιά της Γλώσσας 151 – Γεωργίου Ἰ. Βιλλιώτη: Ἀθανάσιον ἐπαινῶν, ἀρετὴν ἐπαινέσομαι

Γεωργίου Ἰ. Βιλλιώτη

Ἀθανάσιον ἐπαινῶν, ἀρετὴν ἐπαινέσομαι

Ἀθανάσιον ἐπαινῶν, ἀρετὴν ἐπαινέσομαι

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, εἷς ἐκ τῶν τριῶν ἱεραρχῶν, ὅταν κοιμήθηκε ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὁ γίγαντας αὐτὸς τῆς Ὀρθοδοξίας, ἔγραψε τὸν ὑπέροχο λόγο του «Εἰς τὸν μέγαν Ἀθανάσιον ἐπίσκοπον Ἀλεξανδρείας» ποὺ ξεκινάει ὡς ἑξῆς: «Ἀθανάσιον ἐπαινῶν, ἀρετὴν ἐπαινέσομαι» (Λόγος ΚΑ΄), δηλ. ἐπαινῶντας τὸν Ἀθανάσιο θὰ ἐπαινέσω τὴν ἀρετή. Τὸ ἀπόφθεγμα αὐτὸ λέμε γιὰ ἀνθρώπους μεγάλου πνευματικοῦ ἐκποπίσματος, ποὺ ἀποτελοῦν πνευματικὰ ὑποδείγματα.