π. Δημητρίου Μπόκου: ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
9 Φεβρουαρίου 2026 · 3 λεπτά
π. Δημητρίου Μπόκου
Μια ζωή ὀπως την ήθελε έζησε ο άσωτος υιός της πασίγνωστης παραβολής του Χριστού. Με πλήρη αδιαφορία για το θέλημα του πατέρα του ή των άλλων ανθρώπων, πήρε όσα θεωρούσε ότι δικαιωματικά τού ανήκαν και πήγε να κάνει τη ζωή του. Ύψιστο κανόνα του είχε να ζει όπως ακριβώς του αρέσει. Να κάνει ό,τι θέλει. Ο κόσμος όλος ήταν για να υπηρετεί τις δικές του ορέξεις, τις δικές του επιθυμίες, τα δικά του θελήματα και μόνο (Κυριακή του Ασώτου).
Λίγο-πολύ δηλαδή έκανε ό,τι κάνουμε όλοι μας. Και ό,τι ακριβώς μαθαίνουμε και τα παιδιά μας να κάνουν. Από τη στιγμή που γεννιούνται, όλη μας η φροντίδα είναι να μην τους λείψει απολύτως τίποτε. Με το ανόητο επιχείρημα να απολαύσουν όλα όσα εμείς, οι προηγούμενες γενιές, στερηθήκαμε. Και τα παιδιά μαθαίνουν πολύ καλά το μάθημά τους (εδώ είναι άριστοι μαθητές), ότι μπορούν να έχουν τα πάντα, ότι δικαιούνται τα πάντα, ότι μοναδικός κανόνας για τη ζωή τους είναι το να κάνουν ό,τι θέλουν. Η αποθέωση του θελήματος. Και είναι τόσο ολέθριο αυτό;
Μα πώς να συνυπάρξουν έτσι οι άνθρωποι μεταξύ τους; Στη συζυγία, στη δουλειά, στην κοινωνία; Όταν το μόνο στο οποίο όλοι ανεξαιρέτως συμφωνούν, είναι ο ένας και απαράβατος κανόνας, το να κάνει ο καθένας ό,τι του αρέσει; Μα όσοι άνθρωποι, τόσα και θελήματα. Κατ’ ανάγκην λοιπόν, το μόνο σίγουρο είναι μια μόνιμη σύγκρουση όλων αυτών των εναντίων θελημάτων μεταξύ τους. Ο ένας να πολεμάει αδιάκοπα τον άλλον.
Μα έλα που ο άνθρωπος δεν σταματάει ούτε εδώ. Δεν φτάνει που ο ένας θέλει να επιβάλλει τη θέλησή του πάνω στον άλλο. Πρέπει να υποταχθεί και ο Θεός. Να βάλει ο άνθρωπος το θέλημά του πάνω απ’ το θέλημα του Θεού.
Ένας πλούσιος στα πενήντα του είχε καράβια, αεροπλάνα, εργοστάσια, λεφτά με το τσουβάλι, μια κούκλα γυναίκα, δεν είχε όμως παιδί. Έκανε τάματα, αγιογραφίες, εκκλησίες, ορφανοτροφεία, έδινε πολλά χρήματα σε ελεημοσύνες, …τίποτα! Στα εφτά χρόνια επάνω λέει: «Θε μου, άκου να σου πω: Θα κάνεις τα πάνω κάτω και θα μου δώσεις παιδί. Θέλω διάδοχο για τα λεφτά μου». Και μένει η γυναίκα του έγκυος. Λέει: «Είδες που και ο Θεός φοβέρα θέλει;»
Γεννιέται ένα χαριτωμένο παιδί, χαρά όλοι, μα στα δώδεκα χρόνια του, πεθαίνει η μητέρα του. Αυτός που έτρεχε σ’ όλο τον κόσμο, εσωτερικό-εξωτερικό, τί να κάνει με το παιδί; Έτσι δυο χρόνια μετά (το παιδί δεκατεσσάρων), παντρεύεται μια πολύ νεότερή του και φεύγει στο εξωτερικό.
Στα τρία χρόνια (το παιδί δεκαεφτά), γυρνάει να τους δει, να χαρούν. Ανοίγει και βλέπει στο κρεβάτι τον γιο του με τη γυναίκα του. Τραβάει το πιστόλι και σκοτώνει επί τόπου τον γιο του, αυτή πήδηξε απ’ το παράθυρο και έφυγε.
Τον έβαλαν στη φυλακή και βγήκε στα 90 του. Και λέει:
«Όταν μπήκα στο κελλί της φυλακής, σκέφτηκα: Τί είπα του Θεού; Κάνε τα πάνω κάτω για να μου κάνεις αυτό που θέλω. Και έκανε ο Θεός τα πάνω κάτω. Στον Θεό λοιπόν να μην προσευχόμαστε έτσι, αλλά ταπεινά. Στον Θεό να λέμε: Θε μου, …νομίζω ότι θέλω αυτό, …νομίζω ότι θέλω εκείνο, αλλά, ό,τι θες, Θε μου, θέλω και επειδή το θες, το θέλω. Δεν εκβιάζουμε τον Θεό. Τον αφήνουμε να κάνει αυτά που Εκείνος νομίζει» (Γερόντισσα Χρυσοβαλάντη).
Εμείς θα φτάσουμε ποτέ να λέμε, με την καρδιά μας όμως, «γενηθήτω το θέλημά σου»;
Καλή, ευλογημένη εβδομάδα! Καλό Τριώδιο!
