Ρήσεις και Διηγήσεις Αγίου Παϊσίου (ργ-ρη). Από την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση

ργ’

«Πολ­λοί πού ἔ­φυ­γαν ἀ­πό τό Μο­να­στή­ρι τους   με­τα­νό­η­σαν καί δυ­στύ­χη­σαν».

ρδ’

«Στήν ἔ­ρη­μο τήν Σα­ρα­κο­στή πρῶ­τα ἀ­νοί­γεις τόν τά­φο σου καί με­τά ξε­κι­νᾶς νά νη­στέ­ψης. Στό Μο­να­στή­ρι ὑ­πάρ­χει μία οἰ­κο­νο­μί­α. Ἐ­δῶ ὅ­μως μέ­χρι θα­νά­του τη­ρεῖς τούς νό­μους».

ρε’

«Οἱ ἄν­θρω­ποι οἱ φτω­χοί, πού στε­ροῦν­ται καί δέν ἔ­χουν νά φᾶ­νε, ἄν δέν γογ­γύ­ζουν, θά ᾿χουν ἴ­σο μι­σθό μέ τούς ἀ­σκη­τές πού ἀ­σκη­τεύ­ουν στόν Ἄ­θω­να ἤ στά Κελ­λιά τους. Δι­ό­τι αὐ­τοί κά­νουν τήν ἄ­σκη­ση μέ τήν θέ­λη­σή τους καί αὐ­τό ἐ­λα­φρύ­νει πο­λύ τόν κό­πο τους. Ἐ­γώ, ἄς ὑ­πο­θέ­σου­με, καί ἄν κά­νω κά­τι, τό κά­νω μέ τήν θέ­λη­σή μου καί αὐ­τό μέ κά­νει νά μήν κα­τα­λα­βαί­νω κα­λά κα­λά τήν δυ­σκο­λί­α. Ἐ­νῶ αὐ­τοί οἱ κα­κό­μοι­ροι πει­νοῦν, χω­ρίς νά τό θέ­λουν, γι᾿ αὐ­τό καί ὑ­πο­φέ­ρουν (δυ­σκο­λε­ύ­ον­ται) πο­λύ. Γι᾿ αὐ­τό ὁ Θε­ός μπο­ρεῖ νά τούς δώ­ση καί πε­ρισ­σό­τε­ρο μι­σθό ἀ­πό τούς ἀ­σκη­τές».

ρς’

«Νά μπο­ροῦ­σα νά εὕ­ρι­σκα καμ­μία τρύ­πα, καμ­μία σπη­λιά, νά πά­ω νά χω­θῶ ἐ­κεῖ μέ­σα γιά νά χα­ρῶ τήν κα­λο­γε­ρι­κή μου».

ρζ’

«Κά­ποι­οι μο­να­χοί πού τά πέ­τα­ξαν, ἦρ­θαν πά­λι ἐν με­τα­νοί­ᾳ στό Ἅ­γιον Ὄ­ρος καί τε­λεί­ω­σαν εἰ­ρη­νι­κά. Αὐ­τοί εἶ­χαν κα­λή δι­ά­θε­ση, ὅ­ταν προ­σῆλ­θαν στό Μο­να­στή­ρι, ἀλ­λά δέν βο­η­θή­θη­καν. Ἔ­τσι τό πά­θα­νε  πολ­λοί. Ἔρ­χον­ται μέ κα­λή προ­αί­ρε­ση, ἀλ­λά δέν  βρί­σκουν κά­ποι­ον νά τούς κα­θο­δη­γή­ση καί νά τούς στη­ρί­ξη· ἔ­τσι κα­τέ­λη­ξαν ὅ­πως κα­τέ­λη­ξαν. Ἀλ­λά γι᾿  αὐ­τούς ὅ­λους ὁ Θε­ός χρη­σι­μο­ποι­εῖ σκαν­δα­λώ­δη καμ­μία φο­ρά τρό­πο, γιά νά τούς ἐ­πα­να­φέ­ρη στό Ἅ­γιον Ὄ­ρος, καί πε­θαί­νουν εἰ­ρη­νι­κά. Θά ἦ­ταν ἀ­δι­κί­α τῆς θεί­ας προ­νοί­ας, ἄν δέν βοηθοῦσε αὐ­τούς τούς ἀν­θρώ­πους ὁ Θε­ός. Δι­ό­τι εἶ­χαν κα­λή δι­ά­θε­ση ὅ­ταν ξε­κί­νη­σαν, καί ὁ Θε­ός δέν τό ξε­χνά­ει αὐ­τό».

ρη’

«Ἡ με­γα­λύ­τε­ρη δο­κι­μα­σί­α τῶν ἄλ­λων εἶ­ναι τό κα­λύ­τε­ρο φάρ­μα­κο γιά μᾶς. Ἐ­γώ, ὅ­,τι κι ἄν ἔ­χω, ὅ­ταν σκέ­πτω­μαι πῶς ὑ­πο­φέ­ρουν αὐ­τοί οἱ ἄν­θρω­ποι, λέ­ω “δό­ξα τῷ Θε­ῷ”. Θά μπο­ροῦ­σα νά εἶ­μαι καί ἐγώ ἕ­νας πα­ρά­λυ­τος καί νά μήν μπο­ρῶ νά κου­νη­θῶ κα­θό­λου. Τί θά ἔ­κα­να τό­τε; Δό­ξα τῷ Θε­ῷ, τώ­ρα εἶ­μαι σάν βα­σι­λιάς».

Διαβάστε ΕΔΩ τα προηγούμενα σχετικά άρθρα