Ρήσεις και Διηγήσεις Αγίου Παϊσίου (ρλς-ρμδ). Από την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση

ρλ­ς’

«Ἄν κα­νείς γνω­ρί­ζη τό σφάλ­μα του, εἶ­ναι ἡ μι­σή προ­κο­πή. Με­γά­λο κα­λό εἶ­ναι, ὅ­ταν ἀ­να­γνω­ρί­ζη κα­νείς τήν ἀ­δυ­να­μί­α του καί ὅ­ταν προ­σπα­θῆ νά δι­ορ­θω­θῆ. Αὐ­τός εἶ­ναι κα­λύ­τε­ρος ἀ­πό κεῖ­νον πού κά­νει πο­λύ ἀ­γῶ­να, ἀλ­λά δέν ἀ­να­γνω­ρί­ζει ὅ­μως τίς ἀδυ­να­μί­ες του».

ρλζ’

«Ἄν  λέ­γα­με  συ­νε­χῶς τήν  εὐ­χή  καί εἴ­χα­με τό νοῦ μας ἐ­κεῖ, οἱ σαρ­κι­κοί λο­γι­σμοί δέν θά μπο­ροῦ­σαν νά μᾶς κά­νουν κα­κό».

ρλη’

«Δέν πρέ­πει νά λέ­με ὅ­τι θέ­λου­με νά ἀ­γα­πή­σου­με τόν Χρι­στό, ἀλ­λά νά μήν τόν στε­νο­χω­ροῦ­με. Τό νά ζη­τᾶ­με στήν προ­σευ­χή νά ἀ­γα­πή­σου­με τόν Χρι­στό εἶ­ναι σάν αὐ­θά­δεια». (Ἡ τά­ξη στήν πνευ­μα­τι­κή ζω­ή εἶ­ναι νά τη­ρή­σου­με τίς ἐν­το­λές γιά νά κα­θα­ρι­σθοῦ­με πρῶ­τα ἀ­πό τά πά­θη καί ὕ­στε­ρα θά φθά­σου­με στήν ἀ­γά­πη τοῦ Θε­οῦ[1]. Ὅ­ταν ὅ­μως στε­νο­χω­ροῦ­με τόν Χρι­στό μέ τήν πα­ρά­βα­ση τῶν ἐν­το­λῶν Του, εἶ­ναι αὐ­θά­δεια καί ὑ­πε­ρη­φά­νεια νά ζη­τοῦ­με νά ἀ­γα­πή­σου­με τόν Χρι­στό).

ρλθ’

«Ξε­χνᾶ­με εὔ­κο­λα ὅ­σα δι­α­βά­ζου­με, για­τί δέ συμ­με­τέ­χει καί ἡ καρ­διά. Δέν ἔ­χει πο­νέ­σει ἡ καρ­διά μας, γι᾿ αὐ­τό τά ξε­χνᾶ­με».

ρμ’

«Πρέ­πει ἡ καρ­διά μας νά πο­νᾶ γιά κά­θε ἁ­μαρ­τί­α, ἀλ­λοι­ῶς εὔ­κο­λα τήν ξα­να­κά­νου­με».

ρμα’

«Νά προ­σευ­χώ­μα­στε γιά τούς ἄλ­λους. Τό­τε στέλ­νει τήν χά­ρι του ὁ κα­λός Θε­ός».

ρμβ’

«Ἄν θέ­λου­με νά μά­θου­με τό θέ­λη­μα τοῦ Θε­οῦ γιά ἕ­να θέ­μα, θά κά­νου­με προ­σευ­χή καί θά ρω­τᾶ­με τούς πα­τέ­ρες μας».

ρμγ’

«Τό πᾶν στήν πνευ­μα­τι­κή ζω­ή εἶ­ναι ὁ κα­λός λο­γι­σμός».

ρμδ’

Ὅταν ἀ­γω­νι­ζώ­μα­στε γιά νά νι­κή­σου­με ἕ­να πά­θος καί δέν φεύ­γη, ση­μαί­νει ὅ­τι ἔ­χο­υμε ἐ­γω­ϊ­σμό ἤ κα­τα­κρί­νου­με”.

Διαβάστε ΕΔΩ τα προηγούμενα σχετικά άρθρα