Θεέ μου πόσο πολύ μας αγαπάς… – Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

Η ευσπλαχνία του Χριστού μας δεν έχει όρια. Η ευσπλαχνία του Θεού είναι άβυσσος και μέσα σε μια άβυσσο δεν συγκρίνεται τίποτε. Όλα χάνονται. Τα αμαρτήματα όλης της ανθρωπότητος δεν είναι τίποτε συγκριτικά με το άπειρον της ευσπλαχνίας του Θεού. Δεν έχουμε εννοήσει, δεν έχουμε καταλάβει τι θα πει Θεός. Όταν λέμε Θεό, πρέπει να εννοούμε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα Θείο Πρόσωπο που αγαπά απείρως τον άνθρωπο. Όσο και να τον λυπήσει ο άνθρωπος, όσο κι αν τον πικράνει, όσο κι αν ασεβήσει απέναντί του, αφ’ ης στιγμής μετανοήσει, αφ’ ης στιγμής αλλάξει γνώμη, ο Θεός αμέσως, αυτομάτως, σε μηδέν χρόνο, τον συγχωρεί. Αυτή την ευσπλαχνία να την εκμεταλλευθούμε. Να προσπαθήσουμε να μετανοήσουμε, να αλλάξουμε, να επιμεληθούμε την αλλαγή μας. Αυτή την κάθαρση που πήραμε από τον Θεό με την ιερά εξομολόγηση, με την προσεκτική ζωή, να την επιμεληθούμε, να μην την χάσουμε. Δεν έχουν ανοίξει τα μάτια της ψυχής μας να δούμε αυτή την ευσπλαχνία του Θεού. Είναι φοβερή. Εάν μας δώσει ο Θεός την δυνατότητα, την πνευματική οπτική, να μπορέσουμε να δούμε, να εννοήσουμε το άπειρο της ευσπλαχνίας του Θεού, τότε θα δούμε ότι η σωτηρία του ανθρώπου είναι πάρα πολύ εύκολη. Όταν μελετούμε την παρουσία του Θεού, η παρουσία του Θεού σημαίνει παρουσία ευσπλαχνίας, παρουσία αγάπης, παρουσία συγγνώμης, παρουσία της αγκαλιάς Του. Εμείς είμεθα οι αίτιοι που δεν αγκαλιάζουμε τον Θεόν, δεν δεχόμεθα την ευσπλαχνία Του, απωθούμε την αγάπη Του και έτσι μένουμε υστερημένοι και υποφέρουμε ψυχικά. Τα ψυχικά τραύματα, τα ψυχολογικά αισθήματα, τα οποία είναι πολλές φορές απαίσια, είναι πάρα πολύ δύσκολα, πνιχτικά, και όλα αυτά είναι γιατί δεν έχουμε την ψυχική επαφή με τον Θεό. Ο Θεός είναι φως. Εάν νιώθουμε σκότος, σημαίνει ότι δεν έχουμε φως Θεού μέσα μας. Νιώθουμε έλεγχο συνειδήσεως. Γιατί; Διότι δεν έχουμε τακτοποιηθεί. Φοβούμεθα τον θάνατον, ον πρώτος είμαι εγώ. Τον φοβούμεθα. Γιατί; Διότι δεν νιώθουμε εντάξει. Αν είχαμε φτάσει στην υιοθεσία, το να νιώθουμε ο καθένας μας παιδί του Θεού, ένα παιδί δεν φοβάται τον πατέρα του, όταν ξέρει ότι ο πατέρας του είναι τόσο καλός, πώς θα τον φοβηθεί; Πότε φοβάται το παιδί τον πατέρα ή την μητέρα; Όταν νιώσει ότι κάτι έσφαλε, κάτι δεν πάει καλά μαζί τους. Έτσι και εμείς δεν νιώθουμε όμορφα. Γιατί; Διότι έχουμε τον έλεγχο. Μας ελέγχει η συνείδηση. Θα πρέπει, όπως είπαμε και στην αρχή του λόγου, να επιμεληθούμε την αθανασία της ψυχής μας, να μη χάσουμε την ψυχή μας.

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας