Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης – Μαρτυρίες: λθ΄. «Δέν βλέ­πεις τόν ὅ­σι­ο Δαυ­ΐδ;», μ΄. Ἐ­νώ­πι­ον τοῦ Κρι­τοῦ με­σι­τεύ­ει

     Μαρ­τυ­ρί­α κυ­ρί­ας Μα­ρί­ας Φού­κα–Ρουμ­πά­νη: «Μί­α φο­ρά πού πῆ­γα στό Μο­να­στή­ρι, ἐ­κεῖ ἔ­ξω στήν αὐ­λὴ ἦ­ταν ὁ π. Ἰ­ά­κω­βος, καί τοῦ εἶ­πα: ''Π. Ἰ­ά­κω­βε, σᾶς πα­ρα­κα­λῶ, μπο­ρεῖ­τε νά κά­νε­τε μί­α προ­σευ­χή γι­ά τήν οἰ­κο­γέ­νεια τοῦ ἀ­δελ­φοῦ μου; Ἡ νύ­φη μου (ἡ γυ­ναῖ­κα τοῦ ἀ­δελ­φοῦ μου) εἶ­ναι πο­λύ μα­κριά δι­ο­ρι­σμέ­νη καί ὁ ἀ­δελ­φός μου δυ­σκο­λεύ­ε­ται. Εἶ­ναι μό­νος του μέ τό παι­δί του. Βο­η­θά­ει καί ἡ μη­τέ­ρα μου, ἀλ­λά εἶ­ναι σέ με­γά­λη ἡ­λι­κί­α. Δέν μπο­ρεῖ νά πά­ρη με­τά­θε­ση νά ἔλ­θη κον­τά στό σπί­τι της, στόν ἄν­τρα της καί στό παι­δί της, για­τί ἔ­χει δι­καί­ω­μα γι­ά με­τά­θε­ση με­τά ἀ­πό δύ­ο χρό­νια. Αὐ­τή εἶ­ναι δι­ο­ρι­σμέ­νη μό­νο ἕ­να χρό­νο καί δέν ἔ­χει δι­καί­ω­μα γι­ά με­τά­θε­ση. Τί λέ­τε ἐ­σεῖς, Γέ­ρον­τα;''.

»Καί ὁ π. Ἰ­ά­κω­βος μοῦ λέ­ει: ''Καλά, παι­δί μου, δέν βλέ­πεις ἐ­δῶ τώ­ρα, πού εἶ­ναι δί­πλα μας ὁ ὅ­σιος Δαυ­ΐδ καί σοῦ λέ­ει νά μήν στε­νο­χω­ρι­έ­σαι, για­τί ἡ νύ­φη σου θά ἔ­χη ἀ­πό ἐ­φέ­τος δι­καί­ω­μα καί μέ ἕ­να χρό­νο νά ζη­τή­ση με­τά­θε­ση; Ὁ ὅ­σιος Δαυ­ΐδ σοῦ λέ­ει τώ­ρα ὅ­τι θά πά­ρη με­τά­θε­ση ἐ­φέ­τος ἡ νύ­φη σου καί θά ἔλ­θη πι­ό κον­τά στό σπί­τι τη­ς''.

»Καί πράγ­μα­τι! Με­τά ἀ­πό με­ρι­κούς μῆ­νες ἄλλα­ξε ὁ νό­μος, καί εἶ­χαν δι­καί­ω­μα οἱ Δη­μό­σι­οι ὑπάλ­λη­λοι καί μ᾽ ἕ­να χρό­νο δι­ο­ρι­σμέ­νοι νά πά­ρουν με­τά­θε­ση. Ἡ νύ­φη μου πῆ­ρε με­τά­θε­ση καί ἦλ­θε πιό κοντά στό σπί­τι της! Ἐ­πα­λη­θεύ­τη­καν τά λό­γι­α τοῦ π. Ἰ­α­κώ­βου».

μ΄. Ἐ­νώ­πι­ον τοῦ Κρι­τοῦ με­σι­τεύ­ει

     Δι­ή­γη­ση κυ­ρί­ας Μα­ρί­ας Φού­κα–Ρουμ­πά­νη: «Μία ἄλ­λη φο­ρά πού εἶ­χα πά­ει στήν Ἱ­ε­ρά Μο­νή τοῦ Ὁ­σί­ου Δαυ­ΐδ (ἦ­ταν θυ­μᾶ­μαι με­τά τό Πά­σχα), βρῆ­κα τόν π. Ἰ­ά­κω­βο νά εἶ­ναι ἔ­ξω στήν αὐ­λή, πί­σω ἀ­πό τό Ἱ­ε­ρό τοῦ Κα­θο­λι­κοῦ. Συ­ζη­τοῦ­σε μ᾽ ἕ­ναν κύ­ριο. Ὅ­ταν μέ εἶ­δε, χά­ρη­κε πο­λύ. Καί ἐ­γώ χά­ρη­κα πού τόν εἶ­δα καί τόν ρώ­τη­σα τί κά­νει. Μοῦ λέ­ει: ''Παιδί μου, σή­με­ρα ἦ­ταν ἡ κη­δεί­α τῆς κυ­ρί­ας Ἀγ­γε­λι­κῆ­ς''. Ἡ κυ­ρί­α Ἀγ­γε­λι­κή εἶ­χε υἱ­ο­θε­τή­σει καί εἶ­χε με­γα­λώ­σει τήν Μα­ρί­α, τήν ἀ­νη­ψιά τοῦ Γέ­ρον­τα, ὅ­ταν πέ­θα­νε ἡ μη­τέ­ρα της. Ἐ­πί­σης ἡ κυ­ρί­α Ἀγ­γε­λι­κή καί ὁ σύ­ζυ­γός της εἶ­χαν φερ­θῆ ἀ­πό πα­λιά μέ πολ­λή ἀ­γά­πη στόν π. Ἰ­ά­κω­βο, γι᾽ αὐ­τό καί ἐ­κεῖνος τούς ἀ­γα­ποῦ­σε πο­λύ. Καί συ­νέ­χι­σε ὁ γέ­ροντας Ἰά­κω­βος: ''Δέν μπό­ρε­σα, παι­δί μου, νά πά­ω στήν κη­δεί­α τῆς κυ­ρί­ας Ἀγ­γε­λι­κῆς, πα­ρ᾽ ὅ­λο πού τό ἤθελα πο­λύ, για­τί εἶ­μαι ἄρ­ρω­στος μέ τήν καρ­διά μου καί δέν μπο­ροῦ­σα νά τα­ξι­δέ­ψω. Ὅ­μως, ­μέ συγ­χω­ρεῖ­τε, ἔ­φυ­γα, παι­δί μου, πνευ­μα­τι­κῷ τῷ τρόπῳ. Ἄγγε­λος Κυ­ρί­ου μέ πῆ­ρε καί βρέ­θη­κα σ᾽ ἕ­να πο­λύ ὡ­ραῖ­ο τό­πο. Παν­τοῦ ὑ­πῆρ­χαν πα­νέ­μορ­φα λου­λούδια! Ὁ Ἄγγε­λος μοῦ ἔ­λε­γε νά προ­χω­ρή­σω καί ἐ­γώ δέν ἤ­θε­λα νά πα­τή­σω καί νά χα­λά­σω τά λου­λού­δια. Ὅ­μως περ­πα­τοῦ­σα καί με­τά τά πα­τη­μέ­να λουλού­δια ἐπανέρ­χον­ταν στήν θέ­ση τους χω­ρίς νά χα­λᾶ­νε. Καί φθά­σα­με, ­μέ συγ­χω­ρεῖ­τε, παι­δί μου, μπρο­στά στόν Κριτή. Ὁ Κρι­τής ἦ­ταν σκυμ­μέ­νος πά­νω στίς Βί­βλους. Ἄ­στρα­φτε καί ἔ­λαμ­πε. Καί ἐ­γώ τοῦ εἶ­πα:

— Χρι­στός Ἀ­νέ­στη! Ἐ­πα­νέ­λα­βα δεύ­τε­ρη φο­ρά. Ἐμεῖς στήν γῆ λέ­με ''Χριστός Ἀ­νέ­στη!'', καί γυ­ρί­ζει ὁ Κρι­τής καί μοῦ λέ­ει:

— Ἀληθῶς Ἀ­νέ­στη­, π. Ἰ­ά­κω­βε! Τί θέ­λεις, παι­δί μου, καί ἦλ­θες ἐ­δῶ; Καί ἐ­γώ εἶ­πα:

— Ἦλθα νά πα­ρα­κα­λέ­σω γι­ά τήν ψυ­χή τῆς δούλης Ἀγ­γε­λι­κῆς, πού ἔ­φυ­γε σή­με­ρα. Καί ὁ Κρι­τής μοῦ ἔ­δει­ξε πρός τά δε­ξι­ά καί μοῦ εἶ­πε:

— Πάτερ Ἰ­ά­κω­βε, δέν χρει­ά­ζε­ται νά πα­ρα­κα­λέσης, γι­α­τί ἡ δού­λη τοῦ Θε­οῦ Ἀγ­γε­λι­κή πά­ει ἀ­πό ἐ­δῶ (ἀ­πό δε­ξι­ά!). Σώ­θη­κε ἀ­πό μό­νη της!

»Ὅ­ταν με­τά ἀ­πό χρό­νι­α συ­νάν­τη­σα τήν Μαρία, τήν ἀ­νη­ψι­ά τοῦ γέ­ρον­τος Ἰ­α­κώ­βου, (ὁ π. Ἰ­ά­κω­βος δέν ζοῦ­σε) καί τῆς εἶ­πα τό γε­γο­νός, τήν ρώ­τη­σα νά μοῦ πε­ρι­γρά­ψη πῶς ἦ­ταν ἡ κυρία Ἀγ­γε­λι­κή πού τήν υἱοθέτησε καί τήν με­γά­λω­σε­. Μοῦ εἶ­πε ὅ­τι ἦ­ταν μί­α χρι­στι­α­νή γυ­ναῖ­κα, πού ἔ­κα­νε πολ­λές φι­λανθρωπί­ες καί τη­ροῦ­σε πι­στά τό Εὐ­αγ­γέ­λι­ο. Ἄν­θρω­πος ἀγά­πης καί χρι­στι­α­νι­κῆς κα­λω­σύ­νης καί γι᾽ αὐ­τό σώ­θη­κε!

»Ὅ­ταν ἀ­κό­μα ζοῦ­σε ὁ γέ­ρον­τας Ἰ­ά­κω­βος σέ κάποι­α ἑ­ορ­τή ἤ­μα­σταν μέ­σα στήν τρα­πε­ζα­ρί­α μέ πολλούς προ­σκυ­νη­τές καί τρώ­γα­με, θέ­λη­σα νά ἀ­να­φέ­ρω αὐ­τό τό πε­ρι­στα­τι­κό μέ τήν κυ­ρί­α Ἀγ­γε­λι­κή, ἀλ­λά δέν μέ ἄ­φη­σε. Μοῦ ἔ­κα­νε νό­η­μα νά σω­πά­σω καί νά μήν τό ἀ­κού­σουν οἱ ἄλ­λοι! Δεῖγ­μα τα­πεί­νω­σης τοῦ γέ­ρον­τος Ἰ­α­κώ­βου. Τίς πνευ­μα­τι­κές του ἐμ­πει­ρί­ες τίς ἔ­κρυ­βε ἐ­πι­με­λῶς, γι­ά νά μήν δο­ξά­ζε­ται».

Γ. ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ από το Βιβλίο "Ο ΓΕΡΩΝ ΙΑΚΩΒΟΣ   ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ–ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ–ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ" της σειράς ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΒΙΩΜΑ  4 ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΕΝΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗΣ – ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ ΜΑΣ «ΕΝΩΜΕΝΗ  ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ» σελ. 192-194

Δείτε ΕΔΩ τις σχετικές με το βιβλίο αναρτήσεις