Βέροια: Κατάθεση στεφάνων από την Ενωμένη Ρωμηοσύνη για την 28η και την 16η Οκτωβρίου.

Γράμμα από τη Μόροβα 

Ο Τάσος Ρηγόπουλος, στρατευμένος στην Αλβανία το 1940, έστειλε από το μέτωπο παρακάτω γράμμα στον αδελφό του. 

 

«Αδελφέ μου Νίκο. 

Σου γράφω από μια αετοφωλιά, τετρακόσια μέτρα ψηλότερη από την κορυφή της Πάρνηθας. Η φύση τριγύρω είναι πάλλευκη. Σκοπός μου όμως δεν είναι να σου περιγράψω τα θέλγητρα μιας χιονισμένης Μόροβας με όλο το άγιο μεγαλείο της. Σκοπός μου είναι να σου μεταδώσω αυτό που έζησα, που το είδα με τα μάτια μου και που φοβάμαι μήπως, ακούγοντας το από άλλους δεν το πιστέψεις. 

Λίγες στιγμές πριν ορμήσουμε για το οχυρά της Μόροβας σε απόσταση καμιά δεκαριά μέτρων, μια ψηλή μαυροφόρα έστεκε ακίνητη. 

- Τις ει; Μίλα… 

Ο σκοπός θυμωμένος ξαναφώναξε: 

- Τις ει; 

Τότε, σαν να μας πέρασε όλους ηλεκτρικό ρεύμα, ψιθυρίσαμε: Η ΠΑΝΑΓΙΑ! 

Εκείνη όρμησε εμπρός σαν να είχε φτερά αετού. Ε­μείς από πίσω της. Συνεχώς την αισθανόμασταν να μας μεταγγίζει αντρειοσύνη. Ολόκληρη εβδομάδα παλέψαμε σκληρά, για να καταλάβουμε τα οχυρά Ιβάν-Μόροβας. 

 

Υπογραμμίζω πως η επίθεση μας πέτυχε τους Ιτα­λούς στην αλλαγή των μονάδων τους. Τα παλιά τμήματα είχαν τραβηχθεί πίσω και τα καινούργια… κοιμόνταν! Το τι έπαθαν δεν περιγράφεται. Εκείνη ορμούσε πάντα μπροστά. Κι όταν πιά νικητές ροβολούσαμε προς την ανυπεράσπιστη Κορυτσά, τότε η Υπέρμαχος έγινε ατμός, νέφος απαλό και χάθηκε». 

 

Αυτό είναι ένα από τα πολλά θαύματα που έγιναν το 1940 και ως ελάχιστο φόρο τιμής οφείλουμε να τιμήσουμε τους αγωνιστές με μνημόσυνα μέσα στις εκκλησίες, με παρελάσεις και με την κατάθεση στεφάνων. Έτσι, και η Ενωμένη Ρωμηοσύνη στη Βέροια, στις 28 Οκτωβρίου και στις 16 Οκτωβρίου που είναι η απελευθέρωσή της, φίλοι του σωματείου κατέθεσαν στεφάνι στο μνημείο των πεσόντων αγωνιστών.