Αποφθέγματα από την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση

Ο γε­ρω–Ἀρ­τέ­μιος ἀ­πό τό Δι­ο­νυ­σι­ά­τι­κο Κελ­λί τοῦ Ἁ­γί­ου Νι­κο­λά­ου τοῦ Ψα­ρᾶ, πλη­σί­ον τῶν Κα­ρυ­ῶν, κα­τή­γε­το ἀ­πό τήν Ἤ­πει­ρο καί ἦρ­θε σέ ἡ­λι­κί­α πέν­τε ἐ­τῶν στό Ἅ­γιον Ὄ­ρος. Ὁ πα­τέ­ρας του χή­ρε­ψε μέ τέσ­σε­ρα παι­διά μι­κρά, δύ­ο ἀ­γό­ρια καί δύ­ο κο­ρί­τσια. Τά ἀ­γό­ρια τά ἔ­φε­ρε στό Ἅ­γιον Ὄ­ρος καί τά κο­ρί­τσια τά ἔ­βα­λε σέ γυ­ναι­κεῖ­ο Μο­να­στή­ρι στήν Κέρκυρα. Ἔ­γι­νε καί αὐ­τός μο­να­χός σέ Μο­να­στή­ρι τῆς Κέρκυρας καί ἀρ­γό­τε­ρα χει­ρο­το­νή­θη­κε ἱ­ε­ρο­μό­να­χος. Ἤ­θε­λε νά ᾿ρθῆ στό Ἅ­γιον Ὄ­ρος, ἀλ­λά ἔ­μει­νε στό Μο­να­στή­ρι του, γιά νά δῆ μή­πως τά κο­ρί­τσια του ὅ­ταν με­γα­λώ­σουν δέν θε­λή­σουν νά γί­νουν μο­να­χές, γιά νά τίς παν­τρέ­ψη. Ἔ­γι­ναν καί οἱ δύ­ο μο­να­χές ὅ­ταν ἐ­νη­λι­κι­ώ­θη­καν καί μά­λι­στα ἡ μί­α ἔ­γι­νε Ἡ­γου­μέ­νη. Ὁ πα­τέ­ρας τους, ἱ­ε­ρο­μό­να­χος Ἰ­ω­αν­νί­κιος, εἶ­χε φή­μη Ἁ­γί­ου καί με­τά τήν κο­ί­μη­σή του συ­νέ­χι­σε νά θαυ­μα­τουρ­γῆ.  

Ὁ γε­ρω–Ἀρ­τέ­μιος ἦ­ταν πο­λύ ἐ­νά­ρε­τος. Εἶ­χε ξε­νητε­ί­α τε­λε­ί­α. Ἄν καί τόν πα­ρα­κα­λοῦ­σε ἡ ἀ­δελφή του ἡ Ἡ­γου­μέ­νη νά βγῆ στήν Οὐ­ρα­νο­ύ­πο­λη νά τόν δῆ, πο­τέ δέν βγῆ­κε ἀ­πό τό Ὄ­ρος.  

Τίς νύ­χτες δέν κοι­μό­ταν ξα­πλω­τός στό κρεβ­βά­τι, ἀλ­λά κα­θι­σμέ­νος καί ἀ­κουμ­πι­σμέ­νος σέ μα­ξι­λά­ρια μέ τό κομ­πο­σχο­ί­νι στό χέ­ρι προ­σευ­χό­ταν καί τόν ἔ­παιρ­νε λί­γο ὁ ὕ­πνος. Στίς 12 τά με­σά­νυ­χτα ξυ­πνοῦ­σε το­ύς πα­τέ­ρες. Ὅ­σο κου­ρα­σμέ­νοι νά ἦ­ταν, αὐ­τός ἐ­πέ­με­νε νά ση­κω­θοῦν. Ἦ­ταν ἀ­νέν­δο­τος στήν ἀ­γρυ­πνί­α. Εἶ­χαν δύ­ο κελ­λιά καί ἦ­ταν πέν­τε μο­να­χοί στήν συ­νο­δί­α τους. Αὐτός ἦταν ὁ Γέροντας. Οἱ δύ­ο ἡ­λι­κι­ω­μέ­νοι ἐκοι­μῶν­το στά κελ­λιά στό πά­τω­μα καί οἱ ἄλ­λοι τρεῖς πα­τέ­ρες δέν εἶ­χαν κελ­λί καί ἐκοι­μῶν­το στά στα­σί­δια τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Μόνο ἄν ἀρ­ρώ­σται­νε κά­ποι­ος, ὁ ἕ­νας ἀ­πό τούς­ γέροντες τοῦ πα­ρα­χω­ροῦ­σε προ­σω­ρι­νά τό κελ­λί του μέ­χρι νά ἀ­ναρ­ρώ­ση. 

Δέν ἤ­ξε­ρε πῶς εἶ­ναι τά αὐ­το­κί­νη­τα. Εἶ­χε ἀρ­χί­σει τό­τε νά γί­νε­ται ὁ δρό­μος Δάφνης–Κα­ρυ­ῶν καί με­ρι­κοί τοῦ ἔ­λε­γαν ὅ­τι, ὅ­ταν ἔρ­θη αὐ­το­κί­νη­το στίς Κα­ρυ­ές νά πά­η νά τό δῆ. Ἀ­πάν­τη­σε ὁ γε­ρω–Ἀρ­τέ­μιος: «Δέν θά προ­λά­βω. Μόλις ὁ δρό­μος φθά­σει στόν Σταυ­ρό (στήν κο­ρυ­φο­γραμ­μή) θά φύ­γω». Καί πράγ­μα­τι, ὅ­ταν ἡ μπουλ­ντό­ζα ἔ­φθα­σε στόν Σταυ­ρό, ὁ γε­ρω–Ἀρ­τέ­μιος ἐ­κοι­μή­θη εἰ­ρη­νι­κά τόν ὕ­πνο τῶν Δι­κα­ί­ων. Προ­η­γου­μέ­νως κά­λε­σε το­ύς πα­τέ­ρες, το­ύς ἔ­δω­σε τήν εὐ­χή του καί το­ύς συμ­βο­ύ­λε­ψε νά κρα­τοῦν τήν πόρ­τα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καί τοῦ Κελ­λιοῦ ἀ­νοι­χτή. Δη­λα­δή νά μήν ἀ­φή­νουν τήν ἀ­κο­λου­θί­α καί νά εἶ­ναι φι­λό­ξε­νοι. Σέ ὅ­λη του τήν ζωή δέν λο­ύ­στη­κε πο­τέ καί δέν ἔ­βα­λε νε­ρό στό σῶ­μα του. Καί ὅμως ἦταν πεν­τα­κά­θα­ρος καί τά μαλ­λιά του σάν κα­θα­ρό με­τά­ξι! 

Διαβάστε ΕΔΩ τα προηγούμενα σχετικά άρθρα